|
Een vroege ochtend in Chiangmai (Noord-Thailand)
Voor zes uur in de morgen verlaat ik mijn hotel. Ik wil Changmai zien ontwaken. Tot mijn verbazing is 100 meter verder de Crossroads al open. Het is een soort eetcafe. Vannacht na twaalven was het daar nog een drukte van belang. Too, de Thaise vrouw van Hans is al druk in de weer. Zij is al een tijdje met deze ondernemende Hollander getrouwd. Thailand heeft Hans in zijn greep gekregen gedurende de jaren dat hij hier reizen begeleidde. Hij leeft nu, met zijn kleine gezin, voornamelijk in zijn etablissement, maar er van leven kan hij nog niet. Hij begeleidt nog steeds reizen in Thailand. Maar nu zal hij zich voorlopig nog niet laten zien. Thuis in Changmai is hij meer een avondmens en zijn gasten, die hem kennen, weten ook de avond te waarderen.
Ik kan de verleiding niet weerstaan te gaan zitten op een van houten banken. Ik installeer me aan een tafel met uitzicht op de straat en besluit dat ik het leven van Changmai aan mij zal laten presenteren. Ik beloof mezelf goed op te letten. Dit ter compensatie van mijn slappe houding die mij bij de eerste de beste verleiding al mijn plaats wijst. Het eerste dat opvalt, is een stupa van baksteen aan de overkant. Een van de religieuze monumenten in de stad. Daar zijn er trouwens in deze stad meer dan 400 van.
Voordat ik verder kan filosoferen zie ik twee monniken passeren. Een tracht zich droog te houden in de miezerige regen met een paraplu. De ander stoort zich niet aan de regen. Beiden lopen op blote voeten. Even daarna stapt een man van zijn brommer en begint de vuilnisbakken aan de overkant van de straat te onderzoeken. Alles van zijn gading stopt hij in zijn aanhanger. De particuliere recycling richt zich voornamelijk op glas. Hij vertrekt weer.
Ondertussen gaat er een stoet bromfietsrijders langs mij heen. De preoccupatie met de regen geldt slechts voor de minderheid. Zij hullen zich in plastic poncho's met toverbal kleuren. Sommigen dragen helmen alsof ze een snelle bolide besturen. Vooral jonge vrouwen sturen bekwaam hun mechanische monsters met een hand, terwijl zij zich met de andere hand beschermen met een paraplu. Een vrouw gebruikt haar vrije hand voor een grote sigaret. Het lijkt wel een Aziatische Marlboro advertentie. Oudere vrouwen dragen breedgerande hoeden van bamboe.
Ondertussen hoor ik wat gestommel boven me. Het nichtje dat vroeg in de morgen meehelpt in de zaak begint haar dienst. Ze heeft er vandaag geen zin in. Ze loopt nog bijna slapend rond. Mijn tweede koffie wordt zwijgend opgediend. Haar tante To maakt van de gelegenheid gebruik op haar brommer te stappen en inkopen te doen op de markt. Ik ben nog steeds de enige klant. Ik kijk wat rond in de zaak zelf. Allerlei aankondigingen doen hun best in het oog te springen van de klant. Alles is uiteraard gericht op de toeristen, Thaise autochtonen komen hier niet. Ik wel, ben blijkbaar toch niet avontuurlijk genoeg. Heimelijk val ik toch voor de huiselijke sfeer, die heel uitnodigend is.
Ik kan Thaise kookcursussen volgen. Naar een travestietenshow gaan. Boeken voor een tocht in de jungle voor een dag, twee dagen of meer en bergvolken bezoeken. Ik krijg een genereuze keuzemogelijkheid. Uit de volgende volken mag ik kiezen, Lahu, Palong, Karen, Lisu of anders liever Akha. Verder mag ik airconditioned in luxe busjes of juist primitief en lekker veel afzien. Kan mijn bagage laten dragen of alles zelf op mijn rug torsen. Mocht mijn uitrusting manco's vertonen? Geen enkel probleem. Ik kan huren een rugzak, een slaapmatje of een muskietennet. Kopen kan ik: oordoppen tegen vroege hanen en luidruchtige varkens. Verder kan ik me uitrusten met sarongs, zaklantaarns (ook waterproof), plastic waterproof zakken en muggensticks.
Maar dan kan ik me ook echt in het avontuur storten. De hoogste berg in Thailand beklimmen, met een bamboe vlot wilde stromen afpeddelen of juist er in vallen, watervallen bezoeken, olifanten berijden.
Mijn blik maakt zich los van deze verleidingen en vestigt zich op de tientallen musjes die zich rond de stupa ophouden. Hier een alledaagse vogel, die in Nederland aan het uitsterven is. Even verduistert de met regen bezwangerde lucht helemaal als een super luxe bus voorbijkomt op weg naar mijn hotel. Noveau Siam staat er in kolossale letters op. De toeristen, die straks geladen worden, zullen zich in een dergelijk gevaarte verheven voelend op zoek gaan naar het nieuwe Thailand. Zouden ze oog hebben voor de oude man die nu uit de tegenovergestelde richting op zijn fiets aankomt. Zijn voertuig behoort zeker in de nieuwe tijd. Afgedankte CD’s dienen als versiering tussen de spaken en op het frame.
De vuilnisauto nadert langzaam. Drie mannen met handschoenen begeleiden hem. Een beschermt zich met een monddoekje. Een ander heeft een sigaret in zijn mond. In het nieuwe Thailand worden containers nog niet mechanisch gestort in de vuilniswagen. Het is zware arbeid, want ook hier behoort de kleine vuilnisbak tot het verleden. Toch wordt tijd gevonden de inhoud van elke container te inspecteren. Twee grote manden dienen als bergplaats voor de gevonden trofee?n.
Ondertussen zie ik fietsriksja’s. Het merendeel nog zonder passagiers. Motorrijders met een zijspan gasflessen vervoeren. En af en toe een bromfietsrijder in de bekende suikerzoete poncho.
Als ik mijn blik wat beter focus op de verleidingen binnen blijkt nog veel meer mogelijk te zijn. Mijn tocht naar een bergvolk kan nog met veel aantrekkelijke ingredi?nten gelardeerd worden. Afwisseling genoeg: heetwaterbronnen, een mysterieuze bostempel, de beroemde langnekken, shoppen in Birma, een kampvuur aanleggen of laten aanleggen, een vleermuizengrot bezoeken.
In een brochure van de Crossroads vind ik gelukkig ook nog een relativerende opmerking. Op de gebruikelijke Hollandse vraag of de bergwandelingen zo op en af blijven gaan heeft een Thaise gids een vast antwoord: “same, same Holland”. Hij is nooit in Nederland geweest en heeft geen idee hoe vlak het daar echt is.
Even ben ik afgeleid, want Peeoh komt haar opwachting maken. Zij is de vaste serveerster. Ze moet nog erg gapen, maar dat kan ik haar gemakkelijk vergeven. Haar werktijden worden alleen afgewisseld door 6 uur slapen. Gisterenavond ruim na middernacht serveerde ze nog rondjes Thaise whisky voor ons gezelschap.
Mijn ogen dwalen naar andere verleidingen dan de jungle. Ook aan de geciviliseerde mens is gedacht. Ook ik kan aan mijn trekken komen. Een Thaise massage, een Thai diner met zang en dans of liever een bezoek aan een zilversmid of een orchidee?nkwekerij. Misschien wil ik liever edelstenen kopen. Ook heel goedkoop in Thailand. Trouwens voor 15 euro kan ik al een eigen auto huren om al dat moois zelfstandig te bezoeken.
Gelukkig kijk ik op tijd naar buiten. En zie een oude man uit de straat, die eerder op de morgen lopend richting centrum ging. Nu laat hij zich met zijn boodschappen naar huis vervoeren in een fietsriksja. Hij knikt verheugd als ik laat blijken dat ik hem ken. Hier maak je snel kennissen. Nu ik mijn blik weer naar buiten is gericht valt opnieuw de verscheidenheid op. Een dame bromt voorbij in een oranje legging en een felgekleurde badmuts. Een fan van het Nederlandse elftal? Echt geen absurde gedachte. Verbazingwekkend hoeveel de Thai weten van onze jongens. Zelf voel ik me bijna een landverrader vergeleken bij het enthousiasme van de voetbalkenner ter plekke. Van Nistelrooy is hier een beroemdheid. Sommigen hebben gerouwd toen Nederland werd uitgeschakeld door Portugal. Durfde echt niet te zeggen dat ik de uitschakeling terecht vond. Ik zie al weer Oranje. Een luxe busje volgestouwd met monniken. En mooi geklede dames, echt zoals het traditioneel hoort, maar ze bewegen zich wel op sneakers. Een man op een brommer is nauwelijks te zien. Hij en zijn voertuig gaan gebukt onder een geweldige stapel plastic zakken met groente. Busjes met op het dak tientallen mountainbikes passeren
De ondernemende buurvrouw schuin aan de overkant gooit haar nering open. Het is inmiddels 7:30. Als ik dat wil kan ik nu een Thaise massage ondergaan of mijn wasgoed afgeven. Zij plaatst dwars op de stoep haar reclamebord: Wash, Dry, Iron voor 25 bath (50 eurocent) per kilo. Bij navraag is dat alleen de prijs voor wassen, maar drogen is ook moeilijk tijdens het regenseizoen.
De harde bankjes in de Crossroads houden me scherp. Ze lijken op een picknick setje dat je verwacht op een campingsite in een Amerikaans natuurpark. Deze uitvoering ziet er nog heel natuurlijk uit, maar ze zijn ook verkrijgbaar in bijna psychedelische kleurenschakeringen. Trouwens wat de psyche betreft ook in de Crossroads wordt geofferd aan het huisaltaar. De huistempel buiten staat wel verscholen achter een groot reclamebord.
Achter de bar is een wand ingeruimd voor een bijna levensgrote schildering van de geneugten van een trekking in de wildernis. Maar op een andere wand zie ik ook hier de gebruikelijk portretten van het koninklijke paar. Aan de bar hangen foto’s van kinderen die in het weeshuis worden groot gebracht. Een oproep doet een beroep op mij. “Deze 45 wezen hebben je hulp nodig voor een beter leven en hoop voor de toekomst.” De negatieve opmerkingen van onze Chinese gids Sunny over de westerlingen die zich verrijken aan het weeshuis dring ik naar de achtergrond. Moet vast een ander tehuis zijn. Zo rijk heeft Hans het volgens mij niet.
Bij nadere beschouwing blijken To en Hans ook nog textiel te verkopen. Het assortiment is beperkt. Mijn keuze gaat tussen een traditioneel Mao Hom shirt of een T-shirt met een Mini Harley Davidson reclame op de borst. Als ik voor kleurecht wil gaan wint het autochtone boerenshirt het. De diepe kleur wordt verkregen door het textiel meerdere keren te koken met de blauwgekleurde Klaam plant.
Uiteindelijk wordt mijn aandacht getrokken door de laatste aankondiging in de Crossroads. Nog met de hand geschreven staat bij de nieuwe DVD speler: “DVD movie, choose yourself. All day many films. Look free”. Ik weet dat de nieuwste films van Hollywood voor slechts 2 Euro clandestien in Thailand te koop zijn. Maar dat je naar de andere kant van de wereld gaat reizen om ze in een eetcaf? in Changmai te gaan zien gaat mijn voorstellingsvermogen te boven. Ik kijk maar weer naar buiten.
Daar is het opgehouden met regenen. Zelfs een zonnetje probeert zich nu te vertonen. Ik verheug me niet op de komende hitte, de temperatuur was in de vroege morgen juist zo aangenaam. Een man komt weer terug van de kiosk. Hij zwaait blij met zijn krantje naar mij als wij elkaar herkennen en ik hem begroet. Hier in Thailand kan je toch onmogelijk vereenzamen.
 |
|
